NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIA
Kurwa!
Co się do diabła dzieje?
Dzień dobry! Przepraszam!
Jak powiedzieć: „budzik mi nawalił”?
Idiota! Nienawidzę mojego życia.
- Dzień dobry, Giorgio. - Dzień dobry, Dev.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Poproszę kawę.
Niezręczna wiadomość urodzinowa
Wiem, że mieliśmy nie odzywać się do siebie,
ale życzenia urodzinowe stanowią chyba wyjątek.
Odpisz, jeśli zechcesz.
Buziaczki
PS. Weszło mi to w krew. Japonia mnie zmieniła.
ODPOWIEDZ
Wszystko dobrze?
Dobrze.
Brzydko.
Dlaczego? Wyglądają podobnie. Spójrz, nie są brzydkie!
Brzydkie. Katastrofa.
Potem poprawimy.
Babciu.
Przyniosłam botwinę.
Dziękuję, Francesco.
- Cześć, Dev. - Cześć, jak leci?
- Dobrze, a u ciebie? - Też.
Mogę spróbować lazanii?
Nie, zjadłem całą.
- Smakowało? - Bardzo.
- Co to znaczy? - Że smakowało.
Jestem tu od miesięcy i jeszcze tego nie znam.
Jest tego trochę.
To oznacza „muszę iść”.
- Dobra. - A to znaczy „sprytnie”.
Jest jeszcze to.
Czyli „miło cię poznać”.
- Serio? Takie „miło cię poznać”? - Nie.
Babciu!
Widziałem Matteo Godardesa!
Chcę mieć z nim zdjęcie!
Dev, zrób mu zdjęcie z jego ulubionym piłkarzem.
Nie wszystko zrozumiałem.
Po prostu z nim pójdź.
Raz, dwa, trzy, ser!
- Pokaż! - Chwileczkę.
- Dziękuję. - Proszę.
- Uroczy. To twój syn? - Nie.
To dzieciak, z którym czasem się bawię.
Co?
Nie zabrzmiało to dobrze. Wybacz.
Słabo mówię po włosku.
W porządku, nieważne. Pytałem z grzeczności.
- Do widzenia. - Na razie.
Powodzenia.
Patrz.
Piękne.
- Dziękuję. - Proszę.
- Mam pomysł. - Jaki?
- Podziękuj mi. - Grazie mille.
Prego mille.
„Stokrotne dzięki - stokrotnie proszę”.
Nie mówiłbym tak. Wyjdziesz na głupka.
- Nikomu się nie spodoba. - Pino, co sądzisz?
Podoba mi się. Brzmi twardo.
Widzicie? Wiecie, jakie włoskie słowo lubię?
Allora.
Nie wiem, co to znaczy, ale ludzie ciągle to powtarzają.
„Co robisz?”. „Allora”. Co to znaczy?
- „Więc”. - Serio?
Po prostu „więc”.
Fajne słowo.
Zjemy razem obiad?
Idę do Hosteria Giusti z okazji urodzin.
- Masz dziś urodziny? - Sì.
Dlaczego nam nie powiedziałeś?
Trochę głupio tak się ogłaszać.
- No co ty! - Mam pomysł.
Słuchajcie.
Pojedźmy do mojej rodzinnej fabryki płytek.
To świetny pomysł na urodziny.
Właśnie przywieźli nam czarny kamień z Maroka.
Nazywamy go Czarną Galaktyką. Nie widzieliście takiej czerni.
Zamknij oczy.
- Co widzisz? - Czarno.
On jest jeszcze czarniejszy.
Cudownie.
To tylko trzy godziny drogi stąd. Jedziemy.
Sześciogodzinna podróż nie brzmi zbyt porywająco.
- Pójdę do Giusti. - Nie jedź, Dev.
Kocham go. Spotykamy się już z dziesięć lat,
- ale to miejsce jest nudne. - Nie mów tak. To nieprawda.
Nie możesz jeść sam. To smutne.
I trochę... Jak wy to mówicie? Żałosne.
Zrobiłem tę rezerwację, zanim kogokolwiek poznałem.
Potrzebuję zająć się sobą.
- To znaczy? - Spędzić czas z samym sobą.
To smutne.
Wieczorem będziemy świętować.
Idę zająć się sobą w łazience.
Nie używaj tak tego.
Powinno być pod imieniem Sara.
Zrobiła pani rezerwację na przyszły miesiąc.
Angielski? Nic nie rozumiem.
Mówię trochę po włosku. Mogę spróbować pomóc.
Poproszę.
Dzień dobry. W czym problem?
Ta pani ma rezerwację, ale w przyszłym miesiącu.
Nie mamy dziś wolnych miejsc. Wszystkie są zarezerwowane.
Rozumiem.
Masz rezerwację w przyszłym miesiącu.
Cholera.
Jechałam tu trzy godziny pociągiem. Nie mogą nic zrobić?
- Siądę byle gdzie, nawet w kuchni. - Zobaczę, co da się zrobić.
Nie znajdzie się dla niej stolik?
Jechała trzy godziny pociągiem, żeby tu zjeść. Proszę?
Przykro mi, to niemożliwe. Mamy komplet.
Nie mamy miejsc.
Jak widzisz, odpowiedź jest negatywna.
Czekaj. Mam pomysł.
Mam rezerwację dla jednej osoby, Dev.
Możemy usiąść razem?
Jeśli panu to nie wadzi, to mi też nie.
Znacie się w ogóle?
- Dopiero się poznaliśmy. - Jest pan dziwny.
Czemu? Wszystko dobrze.
Spytam.
Zarezerwowałem sobie stolik z okazji urodzin.
Możesz się do mnie przyłączyć.
Nie wiem.
Może nie spodobał jej się pan.
Proszę dać mi chwilę.
Będzie dobrze. Po prostu zjemy razem. Wolisz kręcić się bez celu?
Wyjdzie na to samo, jak gdybyś miała stolik,
tylko teraz obie mniejszości usiądą razem.
Dobrze. Dziękuję.
Więc... Jemy razem.
Chodźmy za nią.
Nie zamordujesz mnie, prawda?
Nie! Obiecuję. Jestem zwykłą Brytyjką.
To znaczy, że lubisz herbatę i kanapeczki?
Od razu przechodzimy do stereotypów?
- Nie mają tu truskawek ze śmietaną. - Zatem wychodzę.
Będzie miło. Oboje wydajemy się normalni.
Ja wydaję się normalna. Tylko tego jestem pewna.
Jeśli zrobi się niezręcznie, tzn. zaczniesz się dziwnie zachowywać,
puszczę sobie podcasta i zajmę się jedzeniem.
Jakbyśmy jedli osobno.
Jeśli ty zaczniesz się dziwnie zachowywać...
Ja zrobię to samo. Dobry pomysł.
Ludzie! Ale dobre.
Dzięki, że mi pomogłeś.
To ja dziękuję. Inaczej siedziałbym sam nad urodzinowym obiadem. Co mi odbiło?
- Fajnie wyszło. Miło było cię poznać. - Wzajemnie.
Jak ci idzie robienie makaronu?
Mogę z całą stanowczością stwierdzić,
że jestem w pierwszej 50 hinduskich wytwórców makaronu w Modenie.
- Jasne. - Jest nas trzech i jesteśmy do kitu.
Gratuluję mimo wszystko.
Gdy skończysz, wrócisz do Nowego Jorku?
- Co zrobisz? - Nie wiem.
Kocham Nowy Jork, ale lubię tutejszy spokój i ciszę.
- Jasne. - Choć ciężko jest tu singlom.
Każdy ma chłopaka albo męża, albo jest babcią.
Sam nie wiem.
Przyjechałeś tu zaraz po rozstaniu?
Jesteś jak Diane Lane w Pod słońcem Toskanii.
- Co? - Mąż Diane Lane zdradza ją,
więc ta przenosi się do Toskanii i zakochuje w złotej rączce. Świetny film.
W Niewiernej to ona zdradza męża,
a tym razem to ona jest tą zdradzaną? Karma wraca.
A ty? Mieszkasz w Nowym Jorku. Czym zajmujesz się zawodowo?
Pracowałam w finansach.
- Super! Co robiłaś? - Nie udawaj, że cię to ciekawi.
Racja, to nie było szczere. Od razu pożałowałem. Finanse to nuda.
A poza tym? Opowiedz mi o swoich związkach.
Teraz jestem wolna. Mój ostatni związek trwał dwa lata.
Pewnego dnia po powrocie do domu zastałam na kanapie
nagą kobietę oglądającą dokument o pszczołach.
Zgaduję, że miała romans z twoim facetem,
a nie była nagą włamywaczką przejętą tragicznym losem pszczół?
Tak.
Regularnie wprowadzał członka do jej pochwy.
Dzięki za przypomnienie.
Choć ten dokument warto obejrzeć.
- Z narracją Ellen Page? Znam go. - Tak.
- Niezły, nie? - Mogę ci coś wyznać?
Nie wiem, czy zaprosiłbym cię do stolika, gdyby nie twój brytyjski akcent.
- Naprawdę? - Jest uroczy.
- Umiałbyś go naśladować? - Dobra. Nie znamy się.
Witaj. Jestem Dev z Devonshire.
Jeżdżę Jaguarem i mieszkam w Pałacu Buckingham.
Pałac Buckingham? Jak ci się to udało?
Znalazłem ofertę w Internecie.
- Masz okropny akcent. - Stęk bzdur.
- „Stek bzdur”. - Stek.
- Nie, stek. - Stek.
- Przestańmy to wykrzykiwać. - Zgoda.
Ta para staruszków szła chodnikiem.
- Nie wiedziałam, co robić. - I?
Zamiast stanąć, zjechałam na ulicę
i wpakowałam się prosto między samochody.
O mało nie umarłam.
- Kostka. Jakbym jechała... - Po kostce.
Jakim cudem jesteś taki szczupły, chociaż tyle jesz?
Sekret polega na tym, że nie jestem. Zaczynam się zaokrąglać.
- Co to? - Jestem cienki z historii.
- Cyknąć ci fotkę? - Jasne.
To znaczy „ser”.
- Co sądzisz? - Do bani.
- Żartuję. Jest dobre. - Super.
- Mogę zmyślić jakąś historyjkę. - Proszę.
To pierwszy na świecie plac zabaw McDonalda.
Dzięki, że mnie oprowadziłeś. Świetnie się bawiłam.
- Ja też. Było bardzo miło. - Dobrze.
Co robisz w weekend?
- Nic. - Dobrze.
Wynajęliśmy ze znajomymi domek w Apulii...
- I chcesz, żebym wam sprzątał? - Właśnie.
Ale mógłbyś z nami posiedzieć, ugotować nam makaron.
- Byłoby wspaniale. - Super.
Mam twój numer. Napiszę.
- Perfecto. - Nie.
„Perfetto” bez „c”. „Perfecto” to po hiszpańsku.
Dobra, dupku. Chcesz wpaść?
Z chęcią. Będzie super. Dziękuję.
Wiem, że jest dopiero 17., ale piliśmy i mam ochotę cię pocałować.
Dobrze.
A może zaczekamy do Apulii?
Będzie bardziej romantycznie. Pierwszy pocałunek w Apulii.
Jasne.
- To głupie? - Myślę, że to urocze.
- Pocałujmy się teraz. - Muszę zdążyć na pociąg.
- W porządku. - Dobra.
- Na razie. - Pa.
Bzdura. Trzeba się było pocałować.
Wziąłeś mój telefon?
Złodziej!
Mario, mój telefon!
Moje zdjęcie!
Szlag! Jej numer.
Biegnij szybciej, Dev!
Moje zdjęcie z Matteo Godardesem.
Ty idioto! Dlaczego mi go nie przesłałeś?
Przepraszam.
Co mi po przeprosinach? Idziemy na policję.
Nie mają zainstalowanych kamer.
Próbował usługi Znajdź mój iPhone?
Nie mają kamer.
Próbowałeś namierzyć telefon przez Znajdź mój iPhone?
Wyłączyłem go ze względu na zużycie danych.
Wyłączył usługę. Musiałby dużo zapłacić za używanie danych za granicą.
Szkoda. W tym przypadku mogłaby okazać się przydatna.
Powiedział: „Szkoda. W tym przypadku
- mogłaby okazać się przydatna”. - Jak się mówi „bez jaj”?
- Mam to przetłumaczyć? - Nie.
Moglibyśmy wezwać kogoś, kto... Jak to się mówi? Rysuje twarze?
- Rysownika. - Tak.
Mógłby ktoś narysować twarz człowieka, który ukradł telefon?
Mamy rysownika,
ale wzywamy go do poważniejszych spraw, nie do skradzionego telefonu.
Co innego ma teraz do roboty?
Skąd mam wiedzieć?
Zwykle rysuje śmieszne komiksy o życiu na komisariacie.
Właśnie mi to przysłał.
Co powiedział?
Rysuje komiksy o śmiesznych sytuacjach, które mają miejsce na komisariacie.
Uśmiałem się.
MIAŁEŚ WZIĄĆ JEDNEGO, NIE PUDEŁKO!
Zabawne. Włoscy policjanci to łasuchy.
- Więc... - Czaję.
W Ameryce pokutuje ten sam stereotyp.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Wracaj do sklepu. Porozglądamy się jeszcze z Mario.
- Na pewno? - Tak, w porządku.
Czasem sprzedają skradzione telefony w sklepie przy corso Canalchiaro.
Spróbujcie tam.
Chodźmy, Dev!
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Miałem telefon, który został... Jak się to mówi? Skradziony?
Matko! Twój włoski jest tragiczny!
Bądź cicho. Ja będę mówił.
Mojemu koledze ukradziono telefon.
Czy ktoś sprzedał dziś panu telefon?
Nie odnajdziemy go! Głupek! Jak mogłeś dać sobie ukraść telefon?
Chcecie coś kupić czy nie?
Nie, chodźmy. Dziękuję. Do widzenia.
Do widzenia.
Modena to małe miasto.
Znajdziemy go.
Chodźmy na plac świętego Franciszka.
- Jestem dobrym detektywem. - Niemożliwe.
Jesteś za gruby i za wolny.
Myślisz, że urósł mi brzuch?
Jasne. Jesz wszystko: pizzę, makaron, lody, sery...
- Ty też! - Dlatego też jestem pulchny.
- Widzisz go? - Nie.
Świetna robota, detektywie.
Po cholerę ten gość całuje telefon?
Chcesz coś zjeść?
To chyba lepszy pomysł.
Patrz, to ten złodziej. Jestem dobrym detektywem.
Zadzwoń do siebie. Jeśli zabrzęczy, nie będzie mógł się wyprzeć.
Dobry pomysł. Daj telefon.
Jestem dzieckiem. Nie mam telefonu.
W Ameryce wszystkie dzieci mają telefony!
Idź! Spytaj go, czy pożyczy nam telefon.
Dlaczego ja?
On jest wielki i nie wygląda zbyt sympatycznie.
Ty jesteś uroczy. Oczaruj go!
Dobra.
Przepraszam, czcigodny panie.
Ten dureń pomaga mi znaleźć mamę.
Nie ma jednak z niego wiele pożytku.
Mógłbym pożyczyć pana komórkę?
Czego chcesz? Kim jesteś? Bateria mi pada.
Zostaw mnie!
Matko! W czym problem?
Naładuje ją pan później!
Tylko jeden telefon?
Dobrze, ale tylko jeden.
Trzymaj.
- Dev, złodziej ucieka! - Chodźmy!
Złodziej!
Dobry wieczór, złodzieju!
Gdzie mój telefon?
O czym ty mówisz?
Zabrałeś mój telefon z winiarni. Pamiętasz?
Zapamiętałem twoje ubranie i jak się mówi „fryzura”?
Nie wziąłem twojego telefonu. Jak śmiesz mnie oskarżać?
Mówię słabo po włosku. Możesz wolniej?
To nie ja zabrałem twój telefon. OK?
Co się tam dzieje? Zostawcie mojego syna w spokoju!
To złodziej, proszę pani. Ukradł jego telefon.
Złodziej!
Mój telefon!
Przepraszam. Użyłem go, by odnaleźć złodzieja mojego telefonu.
Jak jest „zabawny przypadek”?
Oddaj mój pieprzony telefon! Ale już!
Przepraszam!
Co się tu dzieje?
To złodziej. Ukradł mi telefon.
O czym wy mówicie? Mój syn nie jest złodziejem.
Proszę o spokój.
Przeszukajcie nasz dom. Nie mamy nic do ukrycia.
Chodźmy od razu.
Proszę się rozejść.
Co się dzieje?
Idziemy szukać telefonu?
Niczego nie znalazłem.
Mówiłam, że mój syn nie jest złodziejem.
Widzieliśmy go.
- Jest pan pewien? - Tak.
Nie znajdziemy telefonu.
Nie przyzna się.
Wszyscy sąsiedzi zaświadczą, że był wtedy gdzie indziej.
Naprawdę chce się panu w to bawić?
Łatwiej będzie kupić nowy telefon.
Rozumiem.
Chcę moje zdjęcie, Dev!
Przykro mi.
Chwileczkę.
Myśli pan, że telefon jest w sosie?
Nie. Niesamowicie pachnie.
- Chce pan spróbować? - Z przyjemnością.
My też możemy?
Wy nie! Wynocha mi stąd!
Idealnie przyrządzony.
Mogę się przyłączyć?
Jak myślisz, który z nas ma ładniejsze policzki?
- Ja. - Dlaczego?
- Moje są pulchniejsze. - Zgoda.
Przykro mi.
Próbowaliśmy.
Wpadniesz do winiarni na moje przyjęcie urodzinowe?
Jestem dzieckiem, nie piję wina!
I tak mógłbyś wpaść.
Idę do domu. Wszystkiego najlepszego.
- Cześć. - Cześć.
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
Mam dla ciebie prezenty. To lazania od babci.
Moja ulubiona lazania? Specjalnie dla mnie?
- Tak naprawdę to resztki z obiadu. - Hej.
Żartuję. Oczywiście, że specjalnie dla ciebie.
- Spoko. - Od Pino.
- Kawałek płytki? - To Czarna Galaktyka.
Co za czerń.
Ode mnie.
To Maurizio Cattelan. Mój ulubiony włoski artysta.
Napisałam o nim pracę.
- Spoko. - Tylko tyle?
Popatrz tylko. Twarda oprawa.
To specjalne wydanie specjalnej książki.
Wybacz. Stokrotne dzięki.
Nie odpowiem: „Stokrotnie proszę”.
Co ci jest?
Czemu się smucisz? Ciągle myślisz o tej dziewczynie?
Od dawna nie poznałem nikogo, z kim rozumiałbym się tak dobrze,
a wszystko przepadnie przez takie głupstwo.
Wiem, ale spotkałeś ją tylko raz.
Nic o niej nie wiesz.
Może jest z takich,
co zamykają ludzi w piwnicy na zawsze.
- Może Apulia to była zasadzka. - Może.
Uśmiechnij się.
Szerzej.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
- Zaśpiewajmy po włosku. - Dobra.
- Dobra? - Jasne.
Dlaczego nie?
Trochę słabo, że zerżnęliście od nas melodię.
Dziękuję.
Sara?
Saro!
Hej! Saro!
Szlag!
Widziałaś, jak upadł?
Boże, spadł z roweru. Ciekawe, czy nic mu nie jest.
SARA FINANSE NOWY JORK
SARA FANKA DIANE LANE
RACHEL SILVA Niezręczna wiadomość urodzinowa od byłej!
Cześć...
Napisy: Gabriela Deryło